ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΠΑΡΚΑΡΙΣΜΑ...

Μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις λένε και η παρακάτω εικόνα λέει:

"Απαγορεύεται το παρκάρισμα στην ...Αγγλία"

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ(3)

Της μιας δραχμής τα γιασεμιά

Το υπέροχο τραγούδι «Της μιας δραχμής τα γιασεμιά» ο Αττίκ το έγραψε με αφορμή την εξωσυζυγική σχέση της τελευταίας του γυναίκας Σούρας, με κάποιον ονόματι Θόδωρο Άγγλο.
Αλλά ας πάρουμε τα γεγονότα από την αρχή. Ο Αττίκ έκανε περιοδείες σε μεγάλες πόλεις, εντός και εκτός συνόρων, γνωρίζοντας στις παραστάσεις του την αποθέωση. Κάποτε έφτασε και στην Αγία Πετρούπολη, στην Ρωσία. Ήταν το 1917, λίγες μέρες πριν από την Οκτωβριανή Επανάσταση. Ο Αττίκ έδωσε παραστάσεις σε θέατρα αλλά και μέσα στο τσαρικό παλάτι. Τότε γνωρίστηκε με τη Σούρα, μια πανέμορφη χορεύτρια, γεμάτη γοητεία, που εντυπωσίασε τον Αττίκ. Εκείνος την ερωτεύτηκε, όμως δεν θα την έπαιρνε μαζί του στην Ελλάδα, εάν η κατάσταση στην Ρωσία δεν ήταν εκρηκτική. Εκείνη τον ικέτεψε να την πάρει μαζί του. Ο Αττίκ, έχοντας ήδη δυο προηγούμενους γάμους που δεν είχαν ευδοκιμήσει, δίστασε. Βλέποντας όμως ότι στη Ρωσία τα γεγονότα και οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες και φοβούμενος για το μέλλον της Σούρας, δέχτηκε. Έτσι την έφερε στην Ελλάδα, όπου τα επόμενα δέκα χρόνια συμβίωναν, ενώ το 1926 αποφάσισε ένα τη νυμφευτεί επισήμως, με παπά και με κουμπάρο.
Με τη Σούρα ο Αττίκ έζησε μέχρι το 1944.
Κάποια εποχή όμως, η Σούρα στάθηκε άπιστη. Για τον Αττίκ πάντοτε αποτελούσε προτεραιότητα της ζωής το θέατρο, τα τραγούδια του και το κοινό του, με αποτέλεσμα να παραμελεί την σύζυγο του. Η Σούρα στο μεταξύ έδωσε ιδιαίτερη σημασία και ερωτεύτηκε κάποιον ονόματι Θόδωρο Άγγλο, με τον οποίο τον απατούσε. Ο Αττίκ πληγώθηκε πολύ μαθαίνοντας για τον έρωτα της γυναίκας του.
Ο ίδιος κάποια μέρα τους είδε να κάθονται σε κάποιο καφενεδάκι και φεύγοντας να ξεχνάνε το ματσάκι γιασεμιά, που προηγουμένως ο Θόδωρος Άγγλος της είχε προσφέρει. Ο Αττίκ αφού έφυγαν, πλησίασε στο καφενεδάκι και από το τραπεζάκι μάζεψε τα γιασεμιά. Περίλυπος με όλα αυτά, το έκανε τραγούδι.
Να προσθέσουμε, ότι ο Αττίκ, με την χρυσή καρδιά, λίγο καιρό αργότερα τη συγχώρεσε.
Το 1960, το τραγούδι «Της μιας δραχμής τα γιασεμιά» έγινε μουσική επένδυση και τίτλος της ομώνυμης κινηματογραφικής ταινίας του Ανδρέα Λαμπρινού, με πρωταγωνιστές τον Ορέστη Μακρή και την Κατερίνα Βασιλάκου. Στην ταινία, το τραγούδι ερμηνεύουν ο Ορέστης Μακρής και η νέα τότε Τζένη Βάνου.

Στων ραντεβού την ερημιά
στα φτωχικά καφενεδάκια
της μιας δραχμής τα γιασεμιά
που μας πουλάνε τα παιδάκια,
μαθαίνουν τόσα μυστικά
που όταν χωρίζει κάθε ταίρι,
μένουν στον κόρφο βιαστικά
μην παραπέσουν ξαφνικά
σε κάποιου αδιάκριτου το χέρι

της μιας δραχμής τα γιασεμιά
λένε στα ξέγνοιαστα ζευγάρια
που απ΄ τις αγάπες τους καμιά
ποτέ δεν ζει πολλά φεγγάρια.
Κι έχει μια μόνη ασχημιά,
ο έρως που όλους περιπαίζει
πως για μια νέα γνωριμιά
της μιας δραχμής τα γιασεμιά
ξεχνιούνται πάνω στο τραπέζι.

Και τα δικά μας γιασεμιά
στο τελευταίο καυγαδάκι
χωρίς συγκίνηση καμιά
άφηκες στο καφενεδάκι.
Της μιας δραχμής τα γιασεμιά
λένε στα ξέγνοιαστα ζευγάρια,
από τις αγάπες τους καμιά
ποτέ δεν ζει πολλά φεγγάρια.
Κι έχει μια μόνη ασχημιά,
ο έρως που όλους περιπαίζει
πως για μια νέα γνωριμιά
της μιας δραχμής τα γιασεμιά
ξεχνιούνται πάνω στο τραπέζι.

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ(2)

"Ζητάτε Να Σας Πω"

Ο Αττίκ, κατά κόσμο Κλέων Τριανταφύλλου, γεννήθηκε στην Αίγυπτο το 1885.

Το 1930 ο Αττίκ ξεκινάει την περίφημη Μάντρα του, ένα πρωτοποριακό εγχείρημα για την εποχή του. Η Μάντρα ήταν τρόπον τινά ένα Καφέ Σαντάν, όπου έδινε στην κυριολεξία παράσταση One Μan Show ο Αττίκ, ο οποίος εκτός από εξαίρετος πιανίστας, συνθέτης και τραγουδιστής, ήταν ηθοποιός, μίμος και κονφερασιέ. Άλλο ένα χαρακτηριστικό ταλέντο του Αττίκ, για το οποίο ήταν πασίγνωστος, ήταν το περίφημο διπλό σφύριγμα. Ο Αττίκ συχνά συνόδευε τον εαυτό του στο πιάνο σφυρίζοντας με μοναδική δεξιοτεχνία. Είχε δε τη μοναδική ικανότητα να κελαηδά σφυρίζοντας σε δύο διαφορετικές νότες ταυτόχρονα, σχηματίζοντας εκπληκτικές διφωνίες. Στη Μάντρα δίπλα στον Αττίκ μαθήτευσαν κι έκαναν τα πρώτα τους βήματα πολλοί μετέπειτα επιτυχημένοι καλλιτέχνες όπως η Κάκια Μένδρη, η Δανάη, η Νινή Ζαχά, οι αδελφές Καλουτά, ο Μίμης Τραϊφόρος, ο Οικονομίδης κ.ά.

Ο Αττίκ παντρεύτηκε τρεις φορές κι αγάπησε με πάθος τις γυναίκες του.

Η πρώτη του γυναίκα πέθανε λίγο μετά το θάνατο του μονάκριβου παιδιού τους.
Η δεύτερη ήταν η εντυπωσιακή ηθοποιός Μαρίκα Φιλιππίδου (μητέρα της Μελίνας Μερκούρη από τον επόμενο γάμο της), η οποία εγκατέλειψε τον Αττίκ για χάρη του πατέρα της Μελίνας. Η τρίτη ήταν μια Ρωσίδα ονόματι Σούρα.
Η πολυτάραχη συναισθηματική ζωή του Αττίκ, ζωγραφίζεται έντονα από τη μουσική παλέτα της ευαίσθητης ψυχής του.
Θα σταθώ για λίγο στη Μαρίκα Φιλιππίδου και θα αναφέρω ένα περιστατικό, όπως το διηγήθηκε ο Αλέκος Σακελάριος, το οποίο αποδεικνύει τη μουσική ευφυΐα και τη στιχουργική δεινότητα κι ευαισθησία του Αττίκ.
Ο Αττίκ λοιπόν, είχε γράψει ένα εκπληκτικό τραγούδι για τη δεύτερη γυναίκα του, τη πανέμορφη Μαρίκα Φιλιππίδου.
Το καταπληκτικό αυτό βαλσάκι είχε τίτλο "Είδα Μάτια" και γρήγορα αγαπήθηκε από τον κόσμο κι έγινε μεγάλη επιτυχία.

Κάποιο βράδυ, αφότου ο Αττίκ είχε χωρίσει, έρχεται η Μαρίκα με τον δεύτερο άντρα της στη μάντρα που έπαιζε ο Αττίκ και κάθονται στις πρώτες θέσεις. Ο κόσμος που αντιλήφθηκε ποιοι ήρθαν στην Μάντρα, αφού ξεπέρασε την αρχική του αμηχανία και θέλοντας να πειράξει τον Αττίκ, άρχισε να φωνάζει ρυθμικά "Είδα Μάτια" – "Είδα Μάτια", απαιτώντας από τον Αττίκ να τους παίξει το αγαπημένο τους σουξέ.
Ο Αττίκ αφού σηκώθηκε πικραμένος από το πιάνο του, αποσύρθηκε στα καμαρίνια για 10 λεπτά και επέστρεψε, αφού είχε ήδη συνθέσει μουσικά και στιχουργικά ένα καταπληκτικό κομμάτι , μέσα σε ελάχιστο χρόνο.
Το κομμάτι αυτό είχε τίτλο "Ζητάτε Να Σας Πω", έγινε πολύ μεγάλη επιτυχία κι έφτασε ως τις μέρες μας, διασκευασμένο και τραγουδισμένο από την αισθαντική φωνή της Χαρούλας Αλεξίου.
Παραθέτω τις στροφές και το τραγούδι, για να διαπιστώσετε τον μοναδικό τρόπο, με τον οποίο η στιχουργική πένα του μεγάλου αυτού δημιουργού, περιγράφει συγκλονιστικά την ψυχική ένταση που βίωσε ο Αττίκ εκείνη τη στιγμή. Έχετε υπόψη πως αυτούς τους στίχους μαζί με τη μουσική, σκάρωσε ο Αττίκ μέσα σε 10 λεπτά.

Ζητάτε να σας πω
τον πρώτο μου σκοπό
τα περασμένα μου γινάτια
ζητάτε, είδα μάτια
με σκίζετε κομμάτια

Σε μια παλιά πληγή
που ακόμα αιμορραγεί
μη μου γυρνάτε το μαχαίρι
αφού ο καθένας ξέρει
τι πόνο θα μου φέρει

Είναι πολύ σκληρό
να σου ζητούν να τραγουδήσεις
έναν παλιό σκοπό
που προσπαθείς να λησμονήσεις

Στο γλέντι σας αυτό
δε θα' τανε σωστό
αντί για άλλο πιοτό
να πιω εγώ φαρμάκι
μ' ένα τέτοιο τραγουδάκι

Γελάτε ειρωνικά
και λέτε μυστικά
κι ίσως με κάποια καταφρόνια
μια και περάσαν χρόνια
εσύ τι κλαις αιώνια

Γιατί βαρυγκωμείς
δεν είδαμε και μεις
μιαν ομορφιά μέσα στη ζήση
δεν πήραμε απ' τη φύση
καρδιά για ν' αγαπήσει

Αμ, δεν είν' οι καρδιές
όλες το ίδιο καμωμένες
ουτέ κι οι ομορφιές
στον κόσμο δίκαια μοιρασμένες

Και εδώ στη συντροφιά
σε κάθε ρουφηξιά
ξεχνώ μιαν ομορφιά
που γέμιζε μεράκι
το παλιό μου τραγουδάκι

EDITH PIAF

H Εντίθ Πιαφ (γαλλικά Édith Piaf, 19 Δεκεμβρίου 1915 στο Παρίσι - 11 Οκτωβρίου 1963 στο Παρίσι, πραγματικό όνομα Εντίθ Τζοβάνα Γκασιόν, Édith Giovanna Gassion) ήταν Γαλλίδα τραγουδίστρια, ίσως η πιο σημαντική παρουσία στη γαλλική σκηνή των βαριετέ. Τραγούδια όπως το La vie en rose (1946) και το Non, je ne regrette rien (1960), εκτόξευσαν τη φήμη της και την κατέστησαν την πιο δημοφιλή τραγουδίστρια της Γαλλίας.

Εκτός από τη Γαλλία γνωρίζει μεγάλες δόξες και στη Νέα Υόρκη, όπου ερωτεύεται τον βασιλιά του μποξ, Μερσέλ Σερντάν και ζουν ένα από τα πιο φημισμένα ρομάντζα της εποχής. Ο ξαφνικός θάνατος του Σερντάν σε αεροπορικό δυστύχημα, το 1949, βυθίζει την Πιαφ σε κατάθλιψη, που ποτέ δεν ξεπερνά πραγματικά. Το 1951 έχει 2 σοβαρά τροχαία, ενώ μετά το δεύτερο οι γιατροί της δίνουν για καιρό μορφίνη, στην οποία εθίζεται. Η Πιαφ την ανακατεύει μαζί με αλκοόλ, χειροτερεύοντας έτσι την ήδη κακή κατάσταση της υγείας της.

Σ' ένα κονσέρτο στη Στοκχόλμη, στα τέλη της δεκαετίας του '50, καταρρέει επάνω στην πίστα και η διάγνωση των γιατρών είναι ανίατος καρκίνος. Αυτό όμως δεν πτοεί την Πιαφ η οποία συνεχίζει να εμφανίζεται κάνοντας περιοδείες όπως και πριν, συνοδευόμενη όμως από μια νοσοκόμα για να της χορηγεί μορφίνη για τους πόνους.

Το 1960, τραγουδά με επιτυχία το «Non, Je Ne Regrette Rien» (Όχι, δεν μετανιώνω για τίποτα) του Σαρλ Ντυμόν και συνεχίζει να θριαμβεύει τραγουδώντας, παρότι συχνά τρικλίζει και παραπατά στη σκηνή.

Το καλοκαίρι του 1961, γνωρίζει τον κατά πολύ νεότερό της, τελευταίο της έρωτα, τον ελληνικής καταγωγής Θεοφάνη Λαμπουκά (Théo Sarapo), που τον βαπτίζει Τεό Σαγαπό(από την προφορά του ρ στα γαλλικά) και τον παντρεύεται τον Οκτώβριο του 1962 (στα 46 της εκείνη και 26 εκείνος)

Η Εντίθ Πιαφ σβήνει στις 11 Οκτωβρίου του 1963, μόλις στα 48 της χρόνια από κίρρωση. Ο σύζυγός της μεταφέρει την ίδια μέρα του θανάτου της την σωρό της στη «δική της πόλη», το Παρίσι. Θάβεται σε 3 μέρες στο παρισινό κοιμητήριο Περ Λασέζ (Père Lachaise).

Η Πιαφ έφυγε φτωχή αφήνοντας στον τελευταίο σύζυγό της πολλά χρέη και μια τεράστια ιστορία. Μαζί με την καριέρα της ως τραγουδίστρια (ηχογράφησε πάνω από 200 τραγούδια) βοηθούσε και στην προώθηση νεαρών ταλέντων στη μουσική σκηνή της εποχής εκείνης. Είχε μεταξύ άλλων μεγάλη συμμετοχή στην προώθηση καλλιτεχνών όπως Σαρλ Αζναβούρ, Ζιλμπέρ Μπεκό, Έντι Κονσταντέν, Υβ Μοντάν, Ζορζ Μουστακί, Ζακ Πιλ κλπ.

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ... "ΓΕΡΕΝ"

Κονδύλια και εθελοντές βιολόγους ψάχνει ομάδα επιστημόνων στην Κίνα για να εντοπίσουν ένα τερατόμορφο πλάσμα για το οποίο υπάρχουν πολλές μαρτυρίες ότι ζει σε δάση της επαρχίας Χουμπέι.

Την είδηση δίνει το επίσημο κινεζικό πρακτορείο Xinhua που αναφέρει ότι οι επιστήμονες θα διεξάγουν εργώδεις έρευνες στο δάσος Σενόντζια για να βρουν τον θρυλικό “γέρεν” ή αλλιώς “άγριος άνδρας”, ένα πλάσμα που σύμφωνα με μάρτυρες έχει μεγάλα πόδια, είναι καλυμμένο με κοκκινωπό τρίχωμα και μοιάζει με μεγάλο πίθηκο.

Η ομάδα για την αναζήτηση του “γέρεν” κάνει έρευνες εδώ και πολλά χρόνια σε σπηλιές και δάση στην Κίνα, με την τελευταία εκστρατεία να έχει λάβει χώρα τη δεκαετία του 80. Από τη δεκαετιά του 70 πάνω από 400 άνθρωποι έχουν αναφέρει ότι έχουν δει το περίεργο ζώο, ενώ επιστήμονες έχουν εντοπίσει τρίχωμα, πατημασιές και περιττώματα καθώς και μία φωλιά που θεωρούν ότι ανήκουν στο πλάσμα αυτό.

Όσοι το έχουν δει λένε ότι περπατά στα δύο πόδια και είναι πολύ ψηλότερο από το μέσο άνθρωπο (πάνω από 2 μέτρα), καθώς και ότι είναι καλυμμένο από την κορφή ως τα νύχια με πυκνό τρίχωμα.

Τώρα η ομάδα θέλει να ξεκινήσει εκ νέου εκστρατεία για να εντοπίσουν τον “γέρεν” ωστόσο εκτιμούν ότι αυτή θα στοιχίσει κάπου 10 εκατομμύρια γουάν, δηλαδή 1,5 εκατομμύριο δολάρια. Για το λόγο αυτό έχουν έρθει σε επαφή με εταιρείες και οργανισμούς αναζητώντας χρηματοδότηση.

Σημειώνεται ότι στην Κίνα παλιότερα επιστήμονες έχουν αναζητήσει και άλλα “τέρατα” όπως τον περίφημο “γέτι” ή αλλιώς τον “τρομερό χιονάνθρωπο”.

PAC-MAN

Σαν σήμερα, το 1979, κυκλοφορεί το «Pac-man», ένα από το πιο δημοφιλή ηλεκτρονικά παιγνίδια.

Το πρώτο αυτό όνομα προέρχεται από την ιαπωνική λέξη «πάκου», η οποία στα ιαπωνικά συμβολίζει το θόρυβο που κάνει κανείς ανοιγοκλείνοντας το στόμα του. Το παιχνίδι δημιουργήθηκε από τον σχεδιαστή Τόρου Ιβατάνι. Το 1981 δημοσιεύτηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες από την Midway με το όνομα Pac-Man, επειδή η επιγραφή «Puck-Man» με ευκολία μπορούσε να μετατραπεί σε «*uck-Man». Σαν παιχνίδι όμως ήταν το ίδιο όπως η ιαπωνική έκδοση με μόνη διαφορά ότι τα φαντάσματα δεν λέγονταν άλλο Akabei, Pinky, Aosuke και Guzuta, αλλά Blinky, Pinky, Inky και Clyde.

Το παιχνίδι είναι απλό: ο παίκτης οδηγεί ένα smiley, (τον Pac-Man) μέσα σε ένα λαβύρινθο και πρέπει να "φάει" όλες τις τελείες που βρίσκονται εκεί, δίχως όμως να πιαστεί από τα τέσσερα φαντάσματα που επίσης κινούνται μέσα στο λαβύρινθο. Στις τέσσερις γωνίες του λαβύρινθου υπάρχουν τελείες μεγαλύτερες από τις υπόλοιπες, τα λεγόμενα «power pills» ή «energizers». Αφού ο Pac-Man φάει μία από αυτές, για λίγο διάστημα τα φαντάσματα παίρνουν χρώμα μπλε και προσπαθούν να αποφύγουν τον Pac-Man, που τώρα μπορεί να τα φάει. Αφού φάει όλες τις τελείες, προχωράει σε άλλο λαβύρινθο. Το παιχνίδι παιζόταν με joystick. Μέχρι σήμερα εμφανίστηκαν αμέτρητοι κλώνοι, παραλλαγές και μετεξελίξεις του παιχνιδιού για οποιοδήποτε λειτουργικό σύστημα. Το αυθεντικό Pac-Man λειτουργεί σε σύγχρονο υπολογιστή με εξομοιωτή.

Αν είχατε επισκεφθεί στις 21 Μαΐου 2010 τη Google θα παίζατε ίσως Google Pac-Man, μια που το είχε στη σελίδα της ως doodle.
Λόγω της μεγάλης επισκεψιμότητας παραμένει μόνιμα και μάλιστα σε δική του σελίδα.
Για να παίξουμε λοιπόν Google Pac-Man χρησιμοποιούμε τα βελάκια για controls.
Κλικ στο κουμπάκι insert coin και ξεκινάμε.(καλή διασκέδαση)

ΚΛΙΚ

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ(1)

Γαβριέλα Μια διάσημη Ελληνίδα πόρνη

Η Γαβριέλα είχε γεννηθεί στη Ρωσία στις 27-10-1916 και έφτασε στην Αθήνα με την οικογένειά της, αφού παρέμειναν για μικρό χρονικό διάστημα στην Κωνσταντινούπολη. Η ίδια έλεγε σχεδόν με καμάρι ότι στην πορνεία μπήκε από τα 5 χρόνια της. Αφορμή ένας Τούρκος , μέσα στο καράβι που τους μετέφερε από τη Ρωσία στην Πόλη. Ο Τούρκος της έδωσε ένα πεντόλιρο και την αποπλάνησε.
Η Ρωσίδα Γαβριέλα (Ναταλία το πραγματικό της όνομα) Ουσάκοβα ήρθε στην Ελλάδα το 1929. Τελείωσε το σχολείο στις καλόγριες, φοίτησε στο γαλλικό ινστιτούτο, έμαθε πέντε γλώσσες!!!!! κι έγινε καθηγήτρια γαλλικών!!
Ωστόσο, διάλεξε το δρόμο που θεώρησε ως πεπρωμένο της και με ιδιόκτητο οίκο ανοχής στα Εξάρχεια από το 1936, έγινε αναπόσπαστο κεφάλαιο στη ιστορία της πόλης, όπως μαρτυρούν οι χρονικογράφοι της εποχής. Η Γαβριέλα Ουσάκοβα υπήρξε απόλυτα νομοταγής πολίτης και ουδέποτε κατηγορήθηκε για οτιδήποτε.
Η Γαβριέλα δεν έγινε πόρνη επειδή παραστράτησε στη ζωή της , ή επειδή κάποιος την έσυρε στην αμαρτία, τίποτα απ’όλα αυτά. Η Γαβριέλα το γούσταρε αυτό που έκανε. Σε μια συνέντευξή της στο περιοδικό “Ένα” , το 1990 , το αναφέρει: “Κανένα απολύτως παράπονο δεν έχω, ούτε από την κοινωνία, ούτε από κανέναν, τι μου φταίει δηλαδή η κοινωνία; Αφού το ‘παμε από μικρή, πώς να το εξηγήσω,τον ήθελα τον άντρα, τον λιγουρευόμουνα. Όχι, όχι, δεν μετάνιωσα για τίποτε!”
Στην αρχή εργάστηκε ως αρτίστα σε καμπαρέ. Τότε αγόρασε ένα οικόπεδο στην Μάρκου Ευγενικού και στη συνέχεια έκτισε το σπίτι της, όπου εργαζόταν ως ιερόδουλος. Κατά την περίοδο της Κατοχής εκμεταλλεύτηκε την φιλία της με Γερμανούς αξιωματικούς βοηθώντας την γειτονιά της, κυρίως όταν γίνονταν μπλόκα. Μετά την κατοχή κάποιοι συγκέντρωσαν υπογραφές να την διώξουν από την περιοχή. Κατάφερε και έμεινε για να κάνει τεράστια περιουσία.
Παρά την περιουσία της, συνέχιζε να εργάζεται μέχρι το 1991 όπου βρέθηκε νεκρή στο δωμάτιό της (25 Αυγούστου), στραγγαλισμένη από αγνώστους που μπήκαν σπίτι της ως πελάτες. Οι γείτονες άκουσαν φωνές και ειδοποίησαν την Αστυνομία. Οι δράστες εξαφανίστηκαν χωρίς να αφήσουν ίχνη και μέχρι σήμερα το έγκλημα παραμένει ανεξιχνίαστο.
Η Γαβριέλα , που δούλευε έως τα 75 της χρόνια , είχε εκδώσει στη δεκαετία του 1980 ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο που γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Στο βιβλίο της φυσικά μιλούσε για τους άντρες και τις επαγγελματικές της δραστηριότητες’ μεταξύ άλλων ανέφερε ότι πρόσφερε στους άντρες στοργή και ζεστασιά, και ότι στο σπίτι της έβρισκε κανείς παρηγοριά, αφού με τους πελάτες γινόταν φίλη, έπιανε συζήτηση και πολλοί της εκμυστηρεύονταν τα προσωπικά τους προβλήματα. Επίσης ποτέ δεν ήταν βιαστική, ποτέ δεν τους φόβιζε και ποτέ δεν τους μιλούσε άσχημα. “Τους περιποιόμουνα γιατί σεβόμουνα τα λεφτά που μου δίνανε. Το σπίτι μου δεν το βλέπανε σαν μπουρδέλο, αλλά σαν καταφύγιο παρηγοριάς”.
Όταν κυκλοφόρησε το τραγούδι της Γαβριέλας , το 1988, εκείνη ζούσε ακόμη. Είχε χαρεί πολύ όταν το άκουσε. Η Γαβριέλα, παρ’όλη την τεράστια περιουσία που είχε αποκτήσει, συνέχιζε να δουλεύει μέχρι τα 75 της. Οι άντρες ήταν η ζωή της. Η περιουσία που άφησε πίσω της, όπως ανέφεραν τα δημοσιεύματα της εποχής, ήταν 40 διαμερίσματα, καταθέσεις δεκάδων εκατομμυρίων και δυο τρία εξοχικά!!!!

“Το τερπνόν μετά του ωφελίμου, μάτια μου” έλεγε η συγχωρεμένη η Γαβριέλα”

Ένα από τα τραγούδια του Κώστα Καλδάρα είναι και η “Γαβριέλα” από το δίσκο “Νυχτερινή κυβέρνηση” που κυκλοφόρησε το 1988.

Στίχοι: Κώστας Καλδάρας
Μουσική: Κώστας Καλδάρας
Πρώτη εκτέλεση: Κώστας Χατζημιχάλης

Πού πήγε η Γαβριέλλα με την αλογοουρά

τα ξενύχτια μες στου δρόμου τα στενά

πού πήγε η Γαβριέλλα με τα στήθια τα βαριά

που μας τρέλαινε με κόλπα μαγικά

Η παρέα στην οδό Αχαρνών

για μια τσάρκα των ογδόντα δραχμών

και στην πόρτα το κόκκινο το φως

Πού πήγαν τα κορίτσια με τη φλόγα στη ματιά

πριγκηπέσσες σε δωμάτια στενά

πού πήγαν τα κορίτσια που φορούσανε γυαλιά

όταν τέλειωναν τη νύχτα απ’ τη δουλειά

Η παρέα στην οδό Αχαρνών

για μια τσάρκα των ογδόντα δραχμών

και στην πόρτα το κόκκινο το φως

Τα παραπάνω αλλά και πολλά ακόμα μπορείτε να διαβάσετε στο βιβλίο "Μια ιστορία, ένα τραγούδι" του Ηρακλή Ευστρατιάδη

Πρόκειται για μία έκδοση - φόρο τιμής στο παραδοσιακό και λαϊκό ελληνικό τραγούδι, με ανθολόγηση των 100 ίσως δημοφιλέστερων τραγουδιών του ελληνικού πενταγράμμου. Πέρα από τους στίχους του κάθε τραγουδιού, στο βιβλίο παρατίθενται και πληροφορίες, ιστορίες και αναλύσεις που ο συγγραφέας συγκέντρωσε μέσα από βιβλία, περιοδικά, εφημερίδες και κάθε λογής έντυπο που αφορά το ελληνικό τραγούδι και την ιστορία που κρύβει.