Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αρχαία Ελλάδα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αρχαία Ελλάδα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 5 Φεβρουαρίου 2019

"Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ ΣΤΗ ΣΚΥΡΟ"

Ο Αχιλλέας σύμφωνα με τον μύθο αρχικά δεν είχε σκοπό να συμμετέχει στον πόλεμο της Τροίας και προσπάθησε μάλιστα με δόλιο τρόπο να το αποφύγει. Με παρότρυνση της μητέρας του στάλθηκε στο ανάκτορο του βασιλιά της Σκύρου, Λυκομήδη, όπου ντύθηκε με γυναικεία ρούχα και κρύφτηκε ανάμεσα στις γυναίκες της Αυλής. Η Θέτιδα οδηγήθηκε σε αυτήν την πράξη, κατόπιν μιας προφητείας που έλεγε ότι ο γιος της θα ζούσε είτε μια μακρά και ανιαρή ζωή είτε θα πέθαινε νέος επιτυγχάνοντας αιώνια δόξα.
Ο Οδυσσέας κατέφυγε στο ανάκτορο του Λυκομήδη αναζητώντας τον Αχιλλέα για να τον πείσει να συμμετάσχει στην εκστρατεία. Όμως δεν μπορούσε να τον εντοπίσει. Με το πανούργο του τότε μυαλό μεταμφιέστηκε σε έμπορο και πήγε στην αυλή του ανακτόρου για να παρουσιάσει και να πωλήσει στις γυναίκες κάποια κοσμήματα. Μεταξύ των εμπορευμάτων του παρουσίασε και μερικά θαυμάσια όπλα, όπως ένα σπαθί, ένα ακόντιο και μια ασπίδα. Όλες οι γυναίκες ενδιαφέρθηκαν για τα κοσμήματα εκτός από μία, της οποίας το ενδιαφέρον τράβηξε ο πολεμικός οπλισμός. Αυτή τελικά η γυναίκα αποδείχθηκε ο Αχιλλέας, τον οποίον ο Οδυσσέας με την εξυπνάδα και την πονηριά του κατάφερε να ανακαλύψει. 
 Η ανακάλυψη του Αχιλλέα στην Σκύρο (Nicolas Poussin)
Η παράσταση αυτή της αποκάλυψης του Αχιλλέα από τον Οδυσσέα αποτυπώνεται σε ένα εξαίσιο ψηφιδωτό που βρίσκεται στην «Οικία του Αχιλλέα» (4ος αιώνας μ.Χ.) στο αρχαίο Κούριο της Κύπρου. Αποτυπώνεται η σκηνή όπου ο Αχιλλέας ανάμεσα στα εμπορεύματα επιλέγει τα όπλα αντί των άλλων γυναικείων ειδών, ενώ ο Οδυσσέας μεταμφιεσμένος σε έμπορο παρακολουθεί με ικανοποίηση. Πίσω από τον Αχιλλέα παρακολουθεί επίσης, αλλά με αγωνία, η Δηιδάμεια, μία από τις κόρες του Λυκομήδη. Ο λόγος που η Δηιδάμεια παρακολουθούσε με αγωνία, τα όλα όσα λάμβαναν χώρα, ήταν επειδή δεν επιθυμούσε ο Αχιλλέας να φύγει από τη Σκύρο, καθώς είχε συνάψει σχέση μαζί του και μάλιστα απέκτησαν μαζί έναν γιο, τον Νεοπτόλεμο. Παρόλο που η σύνθεση είναι αρκετά φθαρμένη, οι μορφές του Αχιλλέα, του Οδυσσέα και της Δηιδάμειας είναι ευδιάκριτες.
Το ίδιο θέμα παρουσιάζεται στην Πομπηία, έξω από την "Οικία του Απόλλωνα" ...


...αλλά και σε ψηφιδωτό στο Ζεύγμα


Τέλος σε ψηφιδωτό που βρέθηκε το 1874 στον κήπο της οικίας του κυρίου Γεώργιου Μουραμπά στη Σπάρτη και βρίσκεται στο αρχαιολογικό μουσείο Σπάρτης, παρουσιάζεται ο Αχιλλέας στο κέντρο να βγάζει από πάνω του τα γυναικεία ρούχα, και αφού έχει βάλει το κράνος του, παίρνει την ασπίδα του έτοιμος για να αναχωρήσει για την Τροία. Δύο κόρες του Λυκομήδη, η μία από αριστερά, και η Δηιδάμεια από τα δεξιά προσπαθούν να τον αποτρέψουν.

Πέμπτη 2 Αυγούστου 2018

Ο ΛΕΩΝ ΤΗΣ ΧΑΙΡΩΝΕΙΑΣ


Βρίσκεται 13 χλμ. έξω από τη Λιβαδειά, στον παλιό εθνικό δρόμο προς τη Λαμία.
Το επιτύμβιο μνημείο στήθηκε, σύμφωνα και με τον Παυσανία, προς τιμή των Θηβαίων ιερολοχιτών που έπεσαν στη μάχη της Χαιρώνειας στις 2 Αυγούστου του 338 π.Χ., στην οποία αναδείχθηκαν νικητές οι Μακεδόνες. Όταν μετά τη νίκη του ο Φίλιππος Β’ επέτρεψε την ταφή των νεκρών, ο Λέων της Χαιρώνειας στήθηκε για να δείξει το σημείο ταφής τους. Πράγματι, ανασκαφές στο σημείο έφεραν στο φως τους σκελετούς 254 ανδρών και μέρος του οπλισμού τους, πιθανόν τους νεκρούς του Ιερού Λόχου. Από αυτούς, δύο είχαν αποτεφρωθεί και οι υπόλοιποι απλά ενταφιαστεί.
Είναι καθιστό στα πίσω πόδια σε ένα μαρμάρινο βάθρο και έχει ύψος 5,30 μέτρα (το βάθρο 3 μ.). Το στόμα του είναι μισάνοιχτο σαν να βγαίνει ο βρυχηθμός του και κοιτάζει περήφανα ελαφρώς δεξιά. Το όνομα του γλύπτη δε διασώζεται.
Το βάθρο όμως κάποτε κατέρρευσε και το άγαλμα έπεσε στο έδαφος και έσπασε. Το 1818 ο Άγγλος Crawford, έκανε μια πρόχειρη ανασκαφή και αποκάλυψε το κεφάλι και μερικά ακόμη τμήματα του αγάλματος. Ωστόσο κατάλαβε ότι το καλύτερο που είχε να κάνει ήταν να τα βάλει πάλι στο έδαφος αφού οι Τούρκοι είχαν άλλους σκοπούς...
Επίσης λέγεται ότι και ο Οδυσσέας Ανδρούτσος   που είχε αναλάβει το αρματολίκι της Λιβαδειάς για λογαριασμό του Αλή Πασά των Ιωαννίνων, οργάνωσε ένα πρόχειρο συνεργείο από ντόπιους χωρικούς, με τη βοήθεια των οποίων κατόρθωσε να φέρει στην επιφάνεια τα περισσότερα τμήματα του λέοντα. Την ίδια χρονιά ο Γάλλος περιηγητής και χαράκτης L. Dupré θα επισκεφθεί τη Χαιρώνεια και θα απεικονίσει για πρώτη φορά τα μέλη του αγάλματος.
Η οριστική αναστήλωση του μνημείου φέρεται να έγινε το 1902 - 1903. 

 πριν την αναστήλωση, τέλη 18ου αιώνα


 


 Μετά την αναστήλωση

1923

δυο πελαργοί στο κεφάλι του

καρτποστάλ εποχής

υδατογραφία του Skene James, 1838-1845.
...και από εδώ δείτε από κοντά (ζουμ) το μνημείο  ΚΛΙΚ

Δευτέρα 9 Ιουλίου 2018

ΑΡΥΒΑΛΛΟΙ

Οι αρύβαλλοι στην αρχαία Ελλάδα ήταν μικρά δοχεία αρωματικού λαδιού (όπως και οι λήκυθοι και τα αλάβαστρα). Συγκεκριμένα ήταν μικρά φιαλίδια με ύψος να κυμαίνεται από 5 - 13 εκ., με κυκλικό (στην αρχή) σώμα και στενό άνοιγμα.

 Αρύβαλλος με τη μορφή κοχυλιών,

 Σχήμα ποδιού, 500 π.Χ.


Με τις μικρές διαστάσεις του επιδιώκονταν η εξοικονόμηση περιεχομένου καθώς φυλάσσονταν, κυρίως, πολυτελή αρώματα.
Οι αγγειοπλάστες συνήθιζαν να πειραματίζονται δημιουργικά με διάφορα σχήματα με τους αρύβαλλους.
Υπήρχαν αρύβαλλοι με λαβές αλλά και χωρίς λαβές (420 π.Χ. και έπειτα) με στρογγυλή ή με επίπεδη βάση.
Το υλικό με το οποίο κατασκευαζόταν ήταν ο πηλός, αλλά υπάρχουν και παραδείγματα από ασβεστόλιθο,  χαλκό και άλλα μέταλλα. Οι χάλκινοι - μεταλλικοί αρύβαλλοι γνωρίζουν μεγάλη διάδοση κυρίως στα ελληνιστικά χρόνια (3°-2° αι. π.Χ.).

Ο σφαιρικός αρύβαλλος ποικίλλει σύμφωνα με τον Beazley σε δύο βασικούς τύπους: τον "κορινθιακό" τύπο και τον "αττικό τύπο".

Ο Κορινθιακός σφαιρικός αρύβαλλος κοσμείται με σειρές άνθεων ή με ζωφόρους που αντλούν τα θέματά τους από την καθημερινή ζωή και τον μύθο.


Επίσης κοσμείται και από ζωφόρους με ζώα ή φανταστικά όντα, αποτελώντας τα τελευταία τη συνηθέστερη διακόσμηση.

μάχη Ηρακλή με τη λερναία  ύδρα

Ένας αρύβαλλος πρωτοκορινθιακού ρυθμού με πολεμική παράσταση, παράσταση κυνηγιού λεόντων και παράσταση κυνηγιού που φιλοξενείται στο Βρετανικό Μουσείο είναι αξιοθαύμαστο δείγμα ελληνικής κεραμικής και μικρογραφικής αγγειογραφίας.
Βρέθηκε σε κάποιον τάφο κοντά στο δρόμο προς τη Λιβαδειά το 1886 - 1888 και αγοράστηκε στη Θήβα από τον Μάλκομ Μακμίλλαν, ο οποίος το δώρισε στο Βρετανικό Μουσείο την άνοιξη του 1889, λίγο πριν ξεκινήσει για εξερευνητική αποστολή γι αυτό ο αρύβαλλος ονομάστηκε "Αρύβαλλος Μακμίλλαν"

Ο λαιμός είναι σχηματισμένος σε μορφή λεοντοκεφαλής που βρυχάται.
Η πλατιά λαβή που καταλήγει στην κορυφή του κρανίου ανάμεσα στα αυτιά είναι διακοσμημένη με γοργόνειο αρχαϊκού τύπου και φαρδιά πλεξούδα. Ο λαιμός είναι διακοσμημένος με φοίνικες. Η αγγειογραφία γύρω από το σώμα εικονίζει τρεις σκηνές. Η πρώτη σκηνή, ύψους 2 εκατοστών εικονίζει μάχη στην οποία παίρνουν μέρος 17 οπλισμένοι πολεμιστές. Η δεύτερη σκηνή ύψους ενός εκατοστού εικονίζει καλπάζουσα ιπποδρομία, στην οποία παίρνουν μέρος έξι νεαροί ιππείς. Η τελευταία και εκπληκτικότερη σκηνή, ύψους μόλις τεσσάρων χιλιοστών εικονίζει κυνήγι λαγού με οκτώ σκύλους, έναν άνθρωπο και ένα θήραμα, που μπορεί να είναι λαγός, αλεπού ή τσακάλι. Το σύνολο των αγγειογραφιών ολοκληρώνεται με μια ταινία που εικονίζει ακτίνες.
Ο αττικός τύπος έχει σώμα στρογγυλό και διακρίνεται από τον κορινθιακό χάρις στο ημισφαιρικό του στόμιο, και την επίπεδη ή στρογγυλή βάση.
Συνήθως έχει δυο λαβές, αλλά σπανιότερα μπορεί να έχει μία μόνο, ενώ από το 420 και εξής δεν έχει καθόλου λαβές.
Ο αττικός σφαιρικός αρύβαλλος κοσμείται με θέματα που αντλούνται από την καθημερινή ζωή. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι οι αθλητικές σκηνές, οι σκηνές εραστή και ερωμένου και παιδιά με αμαξίδια. 
 Αναπαράσταση δύο εφήβων που παλεύουν, 490 – 480 π.Χ.

Νέος που τρέχει προς τα δεξιά και τον καταδιώκουν φτερωτοί Έρωτες

Νέος ιματιοφόρος, με ταινία στην κεφαλή, τρέχει προς τα δεξιά, καταδιωκόμενος από δύο φτερωτούς Έρωτες Πηγή: www.lifo.gr
Νέος ιματιοφόρος, με ταινία στην κεφαλή, τρέχει προς τα δεξιά, καταδιωκόμενος από δύο φτερωτούς Έρωτες. Πηγή: www.lifo.gr
Νέος ιματιοφόρος, με ταινία στην κεφαλή, τρέχει προς τα δεξιά, καταδιωκόμενος από δύο φτερωτούς Έρωτες. Πηγή: www.lifo.gr
Επίσης φέρουν μια δεύτερη διακοσμητική ζώνη στον ώμο του αγγείου, την οποία συνήθως γεμίζουν με τον ίδιο τρόπο ζώα ή μορφές (π.χ. Ερωτες) πετούν οριζόντια. Συνήθως η επάνω επιφάνεια του στομίου δεν φέρει διακόσμηση ή σε άλλες περιπτώσεις ο χώρος χρησιμοποιείται για μια λεπτή επιγραφή - υπογραφή και με αυτόν τον τρόπο δηλώνεται το όνομα αυτού που το κατασκεύασε ή το διακόσμησε (π.χ. "Δούρις εποησε" - ο παραπάνω αρύβαλλος με τον νέο και τους Έρωτες), ή άλλες φορές δηλώνεται το όνομα κάποιου ΚΑΛΟΥ.
Εκτός από τους παραπάνω τύπους αρυβάλλων υπήρχαν και οι λακωνικοί αρύβαλλοι, οι αρύβάλλοι τύπου «Φικελλούρων» και οι μελαμβαφείς αρύβαλλοι.

Η πιο γνωστή χρήση του αρύβαλλου ήταν για καλλυντική χρήση ελαίων και στα δύο φύλλα με ιδιαίτερη όμως σημασία στους άρρενες αθλητές, κάνοντας τον αρύβαλλο αναπόσπαστο κομμάτι του βασικού εξοπλισμού τους (στλεγγίδα - σφουγγάρι- αρύβαλλος). Οι αθλητές συνήθιζαν να αλείφουν για λόγους υγιεινής το σώμα τους με ελαιόλαδο πριν από κάθε προπόνηση ή αγώνα. Στη συνέχεια αφού τελείωνε η άσκηση αφαιρούσαν το ελαιόλαδο μαζί με την σκόνη και τον ιδρώτα με ένα μεταλλικό εξάρτημα, τη στλεγγίδα. Μετά τους αγώνες η τεχνική μάλαξη των μυών με ελαιόλαδο βοηθούσε στην ξεκούραση - χαλάρωση του αθλητή, αποτελώντας επίσης και το τελευταίο στάδιο του καλλωπισμού τους.
Επίσης οι αρύβαλλοι χρησιμοποιούνταν σαν κτερίσματα σε τάφους αλλά και για σπονδές.

Τετάρτη 27 Ιουνίου 2018

Ο ΤΑΦΟΣ ΤΟΥ "ΒΟΥΤΗΧΤΗ"



Ο τάφος του δύτη ή του βουτηχτή είναι ένα εξαιρετικό δείγμα ελληνικής ζωγραφικής και αξιόλογο αρχαιολογικό μνημείο της κλασσικής περιόδου, που χτίστηκε γύρω στο 480 π.Χ. και βρίσκεται στο μουσείο της Ποσειδωνίας (Paestum).
Σήμερα, πιστεύεται ότι  με την κίνηση αυτή του δύτη και την κατάδυσή του στη θάλασσα, συμβολίζεται το πέρασμα από ετούτο τον κόσμο στον θάνατο, η οποία θεωρείται ότι είναι συμβολική, μια αναπαράσταση της στιγμής του θανάτου, όταν η ψυχή βουτάει από τη ζωή στη θάλασσα της αιωνιότητας.
Τον τάφο αποτελούσαν πέντε ασβεστολιθικές πλάκες ζωγραφισμένες στις εσωτερικές τους πλευρές χρησιμοποιώντας την τεχνική της νωπογραφίας. Οι πίνακες στους τέσσερις τοίχους απεικονίζουν σκηνές από ένα συμπόσιο, ενώ η πλάκα κάλυψης του τάφου παρουσιάζει τη διάσημη σκηνή που δίνει στον τάφο το όνομά του, δηλαδή έναν νεαρό άνδρα σε πορεία κατάδυσης.
Ο τάφος του δύτη, όμως, αν προσέξει κάποιος  προσεκτικά, έχει μερικές από τις ωραιότερες σκηνές της ελληνικής ομοφυλοφιλίας. (επίκαιρο και σήμερα μια που η σημερινή μέρα θεωρείται η Διεθνής Ημέρα Ομοφυλοφιλικής Υπερηφάνειας...)
Έτσι σε μια πλάκα βλέπουμε τον μεγαλύτερο άντρα να έχει γενειάδα και τον μικρότερο να κρατά μια λύρα, αλλά να χαϊδεύει ταυτόχρονα τον μεγαλύτερο άντρα στο στήθος. Στο κέντρο της σκηνής στο ανάκλιντρο, βρίσκονται άλλοι δύο άντρες, ο ένας να παρατηρεί  επιδοκιμαστικά την ομοφυλοφιλική σκηνή, ενώ ο άλλος παίζει το παιχνίδι του κότταβου, ένα άχαρο ελληνικό παιχνίδι που ήταν πολύ της μόδας και στο οποίο έριχναν τα κατακάθια του κρασιού τους από ένα ρηχό κύπελλο που έπιναν  ή από το στόμα τους σε έναν στόχο. Τελείως αριστερά, βρίσκεται άλλος ένας άντρας ο οποίος μάλλον ετοιμάζεται να παίξει το ίδιο ανόητο παιχνίδι. 


Αλλά και η σκηνή στην άλλη μακριά πλευρά του τάφου, είναι και πάλι ένα συμπόσιο με εμφανή την έννοια της ομοφυλοφιλίας. Στα δεξιά απεικονίζεται πάλι ένα ομοφυλόφιλο ζευγάρι. Ο νεότερος, χωρίς γένια, διασκεδάζει τον μεγαλύτερο  άντρα  με το μούσι, παίζοντας τον διπλό αυλό. Παρατηρώντας το ζευγάρι στο κέντρο της σκηνής, βλέπουμε ότι και οι δύο κρατούν κύπελλα, κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο στα μάτια με αγάπη. Ο άνθρωπος προς τα αριστερά έχει μια λύρα στο δεξί του χέρι και ένα αυγό στο αριστερό του χέρι, ένα πολύ γνωστό σύμβολο του σεξ εκείνες τις εποχές, ενώ για κάποιους άλλους ίσως είναι ένα αντικείμενο, μια πένα με την οποία πρόκειται να παίξει τη λύρα του.


Στις μικρές πλάκες βλέπουμε στη μια τη μικρή φιγούρα μιας γυναίκας, ντυμένη στα λευκά να παίζει τη φλογέρα, (η μόνη γυναίκα που απεικονίζεται στον τάφο). Στο κέντρο της εικόνας βρίσκεται ένας αθλητικός γυμνός άντρας, τον οποίο ακολουθεί ένας ηλικιωμένος άντρας που στηρίζεται σ’ ένα μπαστούνι.


Στην άλλη  πλάκα βρίσκεται η μορφή ενός νέου που φαίνεται να κρατά ένα φλιτζάνι με ποτό στο χέρι του, ενώ πίσω του βρίσκεται ένα μεγάλο δοχείο στο οποίο γινόταν η ανάμιξη του κρασιού με το νερό, γιατί ως γνωστόν οι αρχαίοι Έλληνες πάντα  έπιναν το κρασί τους αναμιγμένο με νερό και μόνο οι βάρβαροι το έπιναν σκέτο.


Παρασκευή 22 Ιουνίου 2018

ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΕΙΟΥ ΤΟΥ ΑΙΜΙΛΙΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΣΤΟΥΣ ΔΕΛΦΟΥΣ.


  
Χάλκινος έφιππος Ρωμαίος (ίσως ο Αιμίλιος Παύλος) κατατροπώνει Μακεδόνα

Σαν σήμερα το 168 π.Χ. διεξάγεται η Μάχη της Πύδνας, που θέτει τέλος στον Γ’ Μακεδονικό Πόλεμο. 


Οι Ρωμαίοι, με αρχηγό τον Λούκιο Αιμίλιο Παύλο, νικούν και συλλαμβάνουν αιχμάλωτο τον βασιλιά της Μακεδονίας Περσέα. Έτσι, ανοίγει ο δρόμος για την κατάκτηση της Ελλάδας από τους Ρωμαίους.
Αυτή η μάχη αποτυπώθηκε σαν ιστορικό αλλά και συμβολικό γεγονός στην στήλη του Αιμίλου Παύλου και στήθηκε μπροστά στον ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς. Στις πλάκες της ζωφόρου (σώζονται στο μουσείο) εικονίζονται σκηνές της μάχης. 

Το άλογο χωρίς αναβάτη σηματοδοτεί την έναρξη της μάχης (ένα ρωμαϊκό άλογο μπήκε μέσα στον μακεδονικό στρατό και άρχισε η μάχη, αφού χρησμός που υπήρχε δίσταζε τους δυο στρατούς να ξεκινήσουν τη μάχη)

οι μακρόστενες ασπίδες και τα ξίφη ανήκουν στους Ρωμαίους ενώ οι στρογγυλές και οι σάρισες στους Μακεδόνες

Μάλιστα η στήλη του μνημείου είχε γίνει από τον ίδιο τον Περσέα για να τοποθετούσε επάνω της το επίχρυσο έφιππο άγαλμά του μετά την υποτιθέμενη νίκη του.
Στη βάση της στήλης υπάρχει επιγραφή που δείχνει την υπεροψία των Ρωμαίων έναντι των Μακεδόνων:  

Lucius Aemilius, Filius Lucii, imperator,
de rege Perse Macedonibusque cepet

O Λεύκιος Αιμίλιος, υιός του Λεύκιου, αυτοκράτωρ,
κατέλαβε (τη στήλη) από τον βαιλέα Περσέα και τους Μακεδόνες.

Παρασκευή 1 Μαρτίου 2013

ΕΛΑΦΗΒΟΛΙΩΝ

Ήταν για τους αρχαίους Έλληνες ο 9ος μήνας του αττικού ημερολογίου και ο δεύτερος μήνας της άνοιξης, που αντιστοιχούσε στους σημερινούς γρηγοριανούς μήνες Μάρτιο-Απρίλιο.
Ονομάστηκε έτσι «από των ελάφων, αίτινες τω μηνί τούτω εθύοντο τη ελαφηβόλω Αρτέμιδι» (Bekket, An-Gr. I, 249). Οφείλει, δηλαδή, την ονομασία του στα Ελαφηβόλια, γιορτή κατά την οποία θυσιάζονταν ελάφια προς τιμήν της ελαφηβόλου θεάς του κυνηγιού Αρτέμιδος, η οποία αγαπούσε ιδιαιτέρως την έλαφον και ετέρπετο με κατ’ εξοχήν «κάπροισι και ωκείης ελάφοισιν» (Ομ. Οδυσ. Ζ 104) δηλαδή, η οποία ευχαριστείτο να κυνηγά αγριογούρουνα και γοργοπόδαρα ελάφια.


Από την 8η ή την 9η μέχρι την 13η του Ελαφηβολιώνα, ετελούντο στην Αθήνα τα Μεγάλα Διονύσια ή κατ’ Άστει Διονύσια, με τις επιμέρους γιορτές τους κάθε τρίτο έτος. Στα Μεγάλα Διονύσια προΐστατο ο Επώνυμος άρχοντας. Μέρος της γιορτής των Μεγάλων Διονυσίων ήταν τα Πάνδια, αρχαία γιορτή των Αθηναίων προς τιμήν του Διός. Η ίδρυσή της αποδίδεται είτε στον Πανδίωνα, μυθικό βασιλιά των Αθηνών, ή στη νύμφη Πανδία, θυγατέρα του Δία και της Σελήνης. Οι αρχαίοι Έλληνες, ιδίως στην Κρήτη και τη Μικρά Ασία, κατά τη διάρκεια αυτού του μήνα γιόρταζαν τα Ιλάρια, που ταυτίστηκαν με τη γιορτή της εαρινής ισημερίας μεταξύ 23ης και 25ης του σημερινού μήνα Μαρτίου. Οι εορτάζοντες πανηγύριζαν φορώντας στεφάνια και κωμικά προσωπεία.
Στην Αθήνα, κατά την εαρινή ισημερία, ετελούντο τα Αδώνια, προς τιμήν του Άδωνι και της Αφροδίτης. 


Τα Αδώνια ή Αδώνεια διαρκούσαν δύο ημέρες. Από αυτές, η πρώτη εκαλείτο αφανισμός, κατά τη διάρκειά της οποίας, γυναίκες με δάκρυα στα μάτια θρηνούσαν τον θάνατο του Άδωνι. Η δεύτερη ημέρα λεγόταν εύρεσις και κατ’ αυτήν γιορταζόταν η ανάσταση του Άδωνι (Λουκ. Περί Συρίας Θεάς). Ο ελληνικός μύθος του θνητού Άδωνι και της θεάς Αφροδίτης αντιστοιχεί προς τον σουμεριακό μύθο του Ντουμμουζί (Γιος της ζωής) και της θεάς Ιναννά ή προς τον βαβυλωνιακό μύθο του Ταμμούζ και της θεάς Ιστάρ, που ήδη έχουμε αναφέρει. Για τους πιστούς, ο Άδωνις ήταν η προσωποποίηση της βλάστησης ο δε θάνατός του υποδήλωνε την εξαφάνιση της φυτικής ζωής κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Ενώ, η ανάστασή του συμβόλιζε την αναγέννηση της φύσης κατά την εποχή της άνοιξης. Πάντως, τα Αδώνια ήταν γιορτές που ετελούντο σε όλες σχεδόν τις πόλεις της Ελλάδας σε διαφορετικές, όμως, ημερομηνίες. Έτσι, διάφορες ελληνικές πόλεις πανηγύριζαν τα Αδώνια κατά την εαρινή ισημερία, ενώ άλλες κατά τη χειμερινή ή τη θερινή τροπή, πάντα όμως προς τιμήν της Αφροδίτης και του Άδωνι. (Αριστ. Ειρ. 6, 420. Μουσαίου, Ηρώ και Λέανδρος, στ. 43). Σύμφωνα με άλλους ερευνητές, τα Αδώνια ετελούντο στην Αθήνα κατά τη θερινή τροπή και όχι κατά την εαρινή ισημερία, συμβολίζοντας πάντα την αναγεννώμενη φύση.
Ο Ελαφηβολιών, εκτός από την Αττική, αναφέρεται και στα μηνολόγια άλλων ελληνικών πόλεων, όπως της Απολλωνίας στη Χαλκιδική. Κατά τη διάρκεια του Ελαφηβολιώνα γίνονταν στην Αθήνα τα Γαλάξια, μια σπουδαία γιορτή προς τιμήν της Κυβέλης, της Μητέρας των Θεών. Κατ’ αυτήν προσφερόταν στη θεά από τους νέους μία χρυσή φιάλη με τη «γαλαξία», χυλό από κριθάλευρο και γάλα, από το οποίο προήλθε και η ονομασία της. Λόγω όμως και της γιορτής των Γαλαξίων στη Δήλο, ο αντίστοιχος μήνας του αττικού Ελαφηβολιώνα ονομάστηκε Γαλαξιών.
ΆΝΟΙΞΗ λοιπόν από σήμερα!!Καλό μήνα και καλό ΝΕΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ( όπως το θεωρούσαν και οι αρχαίοι Έλληνες αλλά και όπως το θεωρούν οι νεώτεροι) στη ζωή σας!!

ΑΝΟΙΞΗ




 

Πέμπτη 13 Δεκεμβρίου 2012

ΠΡΩΤΕΣΙΛΑΟΣ

Ο πρώτος νεκρός του Τρωικού πολέμου, πηγή έμπνευσης τραγουδιού!

Είναι δεκάδες τα τραγούδια που έχουν πάρει το ερέθισμα από την ελληνική μυθολογία και ιστορία. Από τα πολύ ωραία τραγούδια είναι και η σύνθεση του Μίμη Πλέσσα σε στίχους Κώστα Βίρβου, ο "Πρωτεσίλαος".

Πρόκειται για τον πολύ γνωστό μύθο του Πρωτεσίλαου και της γυναίκας του Λαοδάμειας. Αλλά ας δούμε τα πράγματα από την αρχή. Ο Πρωτεσίλαος συμμετείχε στην εκστρατεία των Αχαιών εναντίον των Τρώων με 40 πλοία επικεφαλής των Θεσσαλών των πόλεων Φυλάκης και Πυράσου . Ο χρησμός έλεγε καθαρά ότι ο πρώτος που θα πατήσει το χώμα της Τροίας θα πέσει νεκρός και όλοι δίσταζαν να βγουν. Ο παμπόνηρος Οδυσσέας πετάει την ασπίδα του και πατάει πάνω σε αυτήν πρώτος - όχι όμως στο χώμα. Ο Πρωτεσίλαος νομίζει ότι βγαίνει δεύτερος και μόλις πατάει το πόδι του στο χώμα πέφτει νεκρός από το ακόντιο του Έκτορα. Κατά μία άλλη άποψη ο Πρωτεσίλαος δέχθηκε να βγει αυτός πρώτος γνωρίζοντας τον συγκεκριμένο χρησμό. Πάντως όπως και να έχει, ο χρησμός της Θέτιδας βγήκε αληθινός!

Ο Πρωτεσίλαος όμως ήταν νιόπαντρος και δεν πρόλαβε να χαρεί τη γυναίκα του Λαοδάμεια. Μάλιστα ο Λουκιανός στους "Νεκρικούς διαλόγους" του, γράφει, όταν απευθύνει ο Αιακός, δικαστής του Κάτω κόσμου το λόγο του στον Πρωτεσίλαο:
"...για το θάνατό σου Πρωτεσίλαε, δε φταίει κανένας άλλος παρά μονάχα εσύ, αφού, όταν φτάσατε στην Τροία λησμόνησες τη νιόπαντρη γυναίκα σου κι όρμησες πριν από τους άλλους, τόσο απερίσκεπτα και με τόση αδιαφορία για τον κίνδυνο - μόνο και μόνο για να δοξαστείς! - που σκοτώθηκες πρώτος στην απόβαση"

Σύμφωνα με τον μύθο, οι θεοί λυπήθηκαν τη Λαοδάμεια για τη χηρεία της και τον έφεραν πίσω από τον `Αδη για να τον δει. Εκείνη χάρηκε πάρα πολύ, νομίζοντας ότι ο Πρωτεσίλαος είχε επιστρέψει από την Τροία, αλλά όταν οι θεοί τον πήγαν πάλι στον Κάτω Κόσμο, ήταν απαρηγόρητη. Κατά μια άποψη αυτοκτόνησε αμέσως μετά κατά άλλη, παράγγειλε και της έφτιαξαν ένα μπρούντζινο άγαλμά του, και αφοσιώθηκε σε αυτό. Ο πατέρας της ανησύχησε με τη συμπεριφορά της και διέταξε την καταστροφή του αγάλματος, αλλά τότε η Λαοδάμεια έπεσε στη φωτιά και κάηκε μαζί με το άγαλμα. Δεν άντεχε μακριά του...Το τραγούδι αφήνει να εννοηθεί η πρώτη άποψη.


...φωνητικά δίπλα στο Δημήτρη Μητροπάνο η Κατιάνα Μπαλανίκα και η Λιλάντα Λυκιαρδοπούλου...

Σαρκοφάγος που αναπαριστά το μύθο του Πρωτεσίλαου και της Λαοδάμειας

Πέμπτη 18 Οκτωβρίου 2012

Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

Η διαχρονικότητα της Ελληνικής γλώσσης είναι αδιαμφισβήτητη και αυταπόδεικτη!

Μεταξύ των πολλών παραδειγμάτων, δύο από τα πλέον ενδιαφέροντα:

1. Μικροί είχαμε παίξει το γνωστό παιδικό παιχνίδι : δύο ομάδες αντιπαρατιθέμενες, εναλλάξ να εφορμούν η μία της άλλης ψελλίζοντας ακαταλαβίστικα λόγια, που όλοι νομίζαμε αποκυήματα παιδικής φαντασίας και κουταμάρας (μετέπειτα πήρε την μορφή: «έλα να τα βγάλουμε»)

«Ά μπε, μπα μπλόν, του κείθε μπλόν, ά μπε μπα μπλόν του κείθε μπλόν, μπλήν-μπλόν.»
Τι σημαίνουν αυτά? Μα , τι άλλο, ακαταλαβίστικες παιδικές κουταμάρες, θα ειπεί κάποιος.
Όμως δεν είναι έτσι.
Ατυχώς, η Ελληνική, εδέχθη πλείστες όσες προσβολές από εξελληνισμένους βαρβάρους, Σλάβους, Τουρκόφωνους, Λατίνους κ.ά.., που δεν κατανοούσαν την ελληνική -ούτε κάν είχαν την φωνητική ανατομία που θα τους επέτρεπε σωστές εκφωνήσεις φωνηέντων - εμιμούντο τις φράσεις, παραφράζοντάς τις συχνότατα, και έτσι διεστραμμένα και παραμορφωμένα, έφθασαν μέχρι των ημερών μας, ώστε πλέον να μη αναγνωρίζονται.
Κατ' αυτόν τον τρόπο, εισήχθησαν εις την Ελληνική, όροι, λέξεις και φράσεις, ως μέσα από παραμορφωτικό κάτοπτρο είδωλα, καθιστάμενα αγνώριστα στον απλό κόσμο.
Ας επανέλθουμε στο πιο πάνω.
Η όλη στιχομυθία, προήρχετο από παιδικό παιχνίδι που έπαιζαν οι Αθηναίοι Παίδες (και ου μόνον), και ταυτόχρονα εγυμνάζοντο στα μετέπειτα αληθινά πολεμικά παιχνίδια.
Πράγμα απολύτως φυσικό, αφού πάντοτε ο Αθηναίος Πολίτης ετύγχανε και Οπλίτης! (βλέπετε παίζοντας και με τα γράμματα, προκύπτον συνδεό
μενες έννοιες.Πολίτης - Οπλίτης)
Τι έλεγαν λοιπόν οι αντιπαρατιθέμενες παιδικές ομάδες, που τόσον παραφράσθηκε από τους μεταγενέστερους??

Ιδού η απόδοση:
«Απεμπολών, του κείθεν εμβολών !!!...» (επαλαμβανόμενα με ρυθμό, εναλλάξ από την δήθεν επιτιθέμενη ομάδα)
Τι σήμαιναν ταύτα? Μα..απλά ελληνικά είναι! « Σε απεμπολώ, σε απωθώ, σε σπρώχνω, πέραν (εκείθεν) εμβολών σε (βλ. έμβολο) με το δόρυ μου, με το ακόντιό μου!!!

2. Όλοι έχουμε ακούσει τη φράση «έγια μόλα έγια λέσα», που τραγουδάνε στους μπάλους κλπ

Προέρχεται από τον ρυθμό που έδιναν οι αρχαίοι ψαράδες – κωπηλάτες και ήταν : άγε μάλλον - άγε έλασσον για να τραβάνε με τον ίδιο τρόπο τα κουπιά ή τα δίχτυα και σε παραφθορά έγινε έγια μόλα – έγια λέσα.

Κυριακή 23 Σεπτεμβρίου 2012

ΕΛΛΑΣ ΠΑΝΤΟΥ!

Είχαμε δει παλιότερα περιπτώσεις που επιβεβαίωναν τον τίτλο της ανάρτησης ΚΛΙΚ, ΚΛΙΚ.
Ας δούμε κι άλλες τέτοιες περιπτώσεις.


Το σύμβολο του Boston College της Μασσαχουσέτης... 

«αἰὲν ἀριστεύειν... καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων,
μηδέ γένος πατέρων αισχυνέμεν...»
(Ιλιάς Ζ', στ. 208)

(Πάντα να αριστεύεις και να είσαι ανώτερος από τους άλλους,
και να μην ντροπιάζεις την γενιά των προγόνων σου...) 

Η φωτογραφία απεικονίζει την είσοδο στο κτίριο της γραμματείας του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου 


Επιγραφή στη γέφυρα Eiserner Steg της Φρανκφούρτης, Γερμανία. 

«ΠΛΕΩΝ ΕΠΙ ΟΙΝΟΠΑ ΠΟΝΤΟΝ ΕΠ ΑΛΛΟΘΡΟΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ» 

«Μέντης Ἀγχιάλοιο δαίφρονος εὔχομαι εἶναι 
υἱός, ἀτὰρ Ταφίοισι φιληρέτμοισιν ἀνάσσω. 
νῦν δ’ ὧδε ξὺν νηὶ κατήλυθον ἠδ’ ἑτάροισιν
 πλέων ἐπὶ οἴνοπα πόντον ἐπ’ ἀλλοθρόους ἀνθρώπους,
 ἐς Τεμέσην μετὰ χαλκόν, ἄγω δ’ αἴθωνα σίδηρον.» 
(Οδύσσεια, Α.180-184)

 «πως είμαι γιος του Αγχίαλου πέτομαι του καστροπολεμάρχου. 
Μέντη με λεν, κι οι καραβόχαροι Ταφιώτες μ’ έχουν ρήγα. 
Εδώ έχω φτάσει με τους συντρόφους στο πλοίο μου.
 Ταξιδεύω για τόπο αλλόγλωσσο, την Τέμεσα, στο πέλαο το κρασάτο, στραφταλιστό να δώσω σίδερο, χαλκό να πάρω πίσω.» 


Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ - ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ. 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ 

Η ΑΝΑΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΗΤΑΝ ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΤΩΝ ΔΗΜΑΡΧΩΝ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ 
ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ.

 ΜΙΑ ΑΙΧΜΗΡΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΥΣ ΓΕΙΤΟΝΕΣ 
ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΥΣ ΕΠΙΔΟΞΟΥΣ.

Τρίτη 7 Αυγούστου 2012

Ο ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΑΦΑΙΑΣ

Σε απόσταση 11 περίπου χλμ. από την πόλη της Αίγινας και μετά την εκκλησία του Αγίου Νεκταρίου, σε έναν πευκόφυτο λόφο, βρίσκεται ένας από τους ωραιότερους ναούς της αρχαίας Ελλάδας, ο ναός της Αφαίας.


Όταν η ατμόσφαιρα είναι καθαρή μπορεί κανείς να δει από εδώ το ναό του Ποσιδώνα στο Σούνιο και την Ακρόπολη των Αθηνών. Λένε ότι οι τρεις ναοί σχηματίζουν ένα ισοσκελές τρίγωνο (το ιερό τρίγωνο της αρχαιότητας).

  
Αρχικά πίστευαν ότι ο ναός ήταν αφιερωμένος στη θεά Αθηνά, επειδή η μορφή της δέσποζε στα δύο αετώματα του ναού. Όμως στις ανασκαφές του 1901 βρέθηκε μία επιγραφή στην οποία αναφέρεται το όνομα της τοπικής θεάς Άφας και έτσι αποδείχτηκε ότι το ιερό ήταν αφιερωμένο στην Αφαία και όχι στην Αθηνά.
Ο ναός που σώζεται σήμερα είναι ο τρίτος που χτίστηκε στην ίδια θέση και χτίστηκε γύρω στο 500 π.Χ.

 
Ο ναός είναι δωρικού ρυθμού, περίπτερος, με 6 κίονες στις στενές πλευρές και 12 στις μακρές. Από όλες αυτές σήμερα σώζονται οι 20, ενώ στο σηκό (τον κύριο χώρο του ναού) υπάρχουν δύο σειρές παράλληλες προς τις μακριές πλευρές με 5 κολόνες κάτω η καθεμία και 5 μικρότερες επάνω, έτσι ώστε να σχηματίζουν μια στοά, ένα υπερώο σε σχήμα "Π" γύρω από τις τρεις πλευρές του ναού.

 
Ο διάκοσμος τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό ήταν εντυπωσιακός. Εκείνο όμως που έδινε ιδιαίτερη αίγλη στο ναό ήταν τα περίφημα γλυπτά των αετωμάτων του. Ήταν διακοσμημένα με παραστάσεις από μάχες στην Τροία, παρουσία της θεάς Αθηνάς, η μορφή της οποίας κυριαρχούσε στο μέσον και των δύο αετωμάτων.
Στο ανατολικό αέτωμα παριστανόταν η εκστρατεία του Ηρακλή κατά του βασιλιά Λαομέδοντα και στο δυτικό η εκστρατεία των Ελλήνων με αρχηγό τον Αγαμέμνονα κατά της Τροίας του Πριάμου. Τμήμα του ανατολικού αετώματος καταστράφηκε μετά τους περσικούς πολέμους, ίσως από κεραυνό. Όσα αγάλματα σώθηκαν στήθηκαν στον περίβολο του ιερού, ενώ τα κατεστραμμένα τάφηκαν κατά τη συνήθεια των αρχαίων. Δυστυχώς και αυτά όμως είχαν την ίδια τύχη με αυτά του Παρθενώνα.
Κατά την ανασκαφή που έγινε το 1811 από το βαρόνο Von Hallerstein και τον αρχιτέκτονα C.R.Cockerell, δημοπρατήθηκαν και αγοράστηκαν το 1813 από το Λουδοβίκο Α' βασιλιά της Βαυαρίας, πατέρα του Όθωνα, ο οποίος τα μετέφερε στη Γλυπτοθήκη του Μονάχου, όπου εκτίθενται μέχρι σήμερα. Κάποια από το ανατολικό αέτωμα βρίσκονται επίσης στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο στην Αθήνα.

 
Στο περιβάλλοντα χώρο του ιερού βρίσκεται μικρό μουσείο που "φυλάσσονται" ό,τι έχει απομείνει από το ναό. Από τα σημαντικότερα, το αναστηλωμένο μέρος από το αέτωμα του ναού, "μέρος του ακροκεράματος", το αντίγραφο της θεάς Αθηνάς και η αναθηματική πλάκα όπου αναφέρεται ότι ο ναός είναι αφιερωμένος στη θεά Αφαία.


 
  
 Εδώ θα πρέπει να αναφέρω την αρνητική εντύπωση που μου προξένησε η κακή κατάσταση του μουσείου αλλά και η έλλειψη φύλακα σε αυτό. Μάλιστα ο υπάλληλος που ήταν στην είσοδο του χώρου και στην έκδοση εισιτηρίων ήρθε να ανοίξει το μουσείο!!!

Η ΚΛΟΠΗ ΤΩΝ ΓΛΥΠΤΩΝ ΤΗΣ ΑΦΑΙΑΣ

Τρίτη 3 Ιουλίου 2012

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ

Τα Κύθηρα, νησί γνωστό και με την παλαιότερη ενετική ονομασία Τσιρίγο (Cerigo) είναι, κατά τη μυθολογία, το νησί της θεάς Ουράνιας Αφροδίτης και του Έρωτα. Τα Κύθηρα, είναι από τα άγνωστα νησιά της Ελλάδας.

 
Η αλήθεια είναι ότι και η πρόσβασή του είναι αρκετά δύσκολη, ιδίως για περιοχές της κεντρικής και βόρειας Ελλάδας.
Πάμε λοιπόν να "βρούμε" τα Κύθηρα, αφού έτυχε πριν μερικά χρόνια να τα επισκεφτώ και η αλήθεια είναι ότι εντυπωσιάστηκα. Είναι ένα νησί με συνεχόμενες εκπλήξεις...
Βρίσκεται στη Νότιο Ελλάδα, στα νότια της Πελοποννήσου και νοτιότερα της Ελαφόνησου και του κάβο Μαλιά. Τα Κύθηρα συνδέονται ακτοπλοϊκά όλο το χρόνο με τον Πειραιά και το Καστέλι της Κρήτης. Συνδέονται επίσης με την Καλαμάτα, το Γύθειο και τη Νεάπολη Λακωνίας. Τα Κύθηρα διαθέτουν αεροδρόμιο και συνδέονται αεροπορικά με την Αθήνα όλο το χρόνο


Από το βόρειο τμήμα του νησιού, ξεχωρίζει η Αγία Πελαγία, χωριουδάκι που ολοένα αναπτύσσεται τουριστικά. Οι παραλίες δίπλα της αρκετές (Φυρή Άμμος, Καλαμίτσι, Κακή Λαγκάδα) και αξιόλογες, αλλά τουλάχιστο τότε που επισκέφτηκα εγώ το νησί, ο δρόμος ήταν χωματόδρομος, ευτυχώς όμως σε βατή κατάσταση.
 Περίπου στο κέντρο του νησιού βρίσκεται ο Ποταμός, από τους παλιότερους οικισμούς του νησιού. 
Αποτελεί ένα σημαντικό εμπορικό κέντρο και κόμβο του νησιού στο βόρειο τμήμα του και διαθέτει πολλά καταστήματα, ενοικιαζόμενα δωμάτια, πανσιόν, τράπεζα, βενζινάδικο και το νοσοκομείο με το κέντρο υγείας του νησιού.
Στα ανατολικά του νησιού βρίσκεται το σύγχρονο λιμάνι, το Διακόφτι.


Αποτελεί έναν όμορφο ψαρότοπο με πολύ ωραία αμμουδιά και θάλασσα με ρηχά νερά. Άρχισε τελευταία να εξελίσσεται και υπάρχουν αρκετά ξενοδοχεία αλλά και ψαροταβέρνες με σχετικά καλές τιμές.
Νοτιότερα από το Διακόφτι βρίσκεται ο Αυλαίμονας, ένα από τα χαρακτηριστικά και γραφικά χωριά των Κυθήρων. Επίσης αξιόλογη παραλία με αρκετά ξενοδοχεία και ταβέρνες που προσφέρουν ψάρι και τον φανταστικό ντόπιο αστακό.


Λίγο πιο νότια και μετά από μια σύντομη διαδρομή σε χωματόδρομο φτάνουμε σε ένα ύψωμα πάνω από τη θέση Καλαδί, μια από τις ομορφότερες παραλίες των Κυθήρων, το σήμα κατατεθέν των παραλιών θα λέγαμε.


Βέβαια, για να φτάσει κάποιος στην παραλία πρέπει να κατέβει 130 σκαλοπάτια, σε απότομο βράχο, αλλά ο κόπος αξίζει και με το παραπάνω.
Ιδιαίτερος, προς επίσκεψη, ως προς το πράσινο που έχει, θεωρείται ο Μυλοπόταμος, χωριό στα Δυτικά του νησιού
Εκεί βρίσκεται και Ενετικό κάστρο με αρκετές και σημαντικές εκκλησίες σ' αυτό. 
Στην πλατεία του χωριού αξίζει για μια στάση λίγων ωρών αφού τα αιωνόβια πλατάνια και το φαγητό με το ποτό είναι από αυτά που δεν πρέπει να χάσει ο επισκέπτης.
Κάτω από την πλατεία περνά και ένα μικρό ρέμα, με πλούσια νερά και καταλήγει στον καταρράκτη της Φόνισσας, ένα από τα πιο εντυπωσιακά τοπία των Κυθήρων.


Στη Δυτική επίσης πλευρά του νησιού κοντά στο Μυλοπόταμο βρίσκεται η παραλία του Λιμιώνα, κατάλληλη για μπάνιο και αμέσως βόρεια αυτού βρίσκεται μια σπηλιά μέσα στη θάλασσα που οι ντόπιοι ονομάζουν Φωκοσπηλιά επειδή εκεί ζούσαν φώκιες.
Στον ίδιο δρόμο του Λιμιώνα και στο τέλος του, υπάρχει το σπήλαιο (ναι, και σπήλαιο στα Κύθηρα) της Αγίας Σοφίας, από τα πιο ενδιαφέροντα της Ελλάδας.


Στην είσοδο του σπηλαίου υπάρχουν βυζαντινές τοιχογραφίες 13ου αι. και εσωτερικά πολλές αίθουσες με εντυπωσιακούς σταλακτίτες και σταλαγμίτες, αλλά τουλάχιστο μέχρι πριν μερικά χρόνια που είχα επισκεφτεί το νησί δεν είχε αξιοποιηθεί όπως θα έπρεπε τουριστικά.
ΝΔ του Μυλοπόταμου και στο δρόμο προς Καρβουνάδες βρίσκεται η Μονή Μυρτιδίων (Μυρτιδιώτισσα), τόπος λατρείας των Κυθηρίων.


Σύμφωνα με την παράδοση, η εικόνα της Παναγίας βρέθηκε μέσα σε θάμνους μυρτιάς και γι'  αυτό ονομάστηκε και έτσι. 
Η εικόνα βρέθηκε από βοσκό και είχε φθαρεί στο πρόσωπο έτσι ώστε να φαίνεται μαύρο. Πιστεύεται δε, ότι είναι έργο του Ευαγγελιστή Λουκά.


Στα νότια του νησιού υπάρχει το νέο χωριό Κάλαμος που εξελίσσεται επίσης τουριστικά και από κει μπορεί κάποιος να επισκεφτεί την παραλία του Χαλκού με τα πανέμορφα γαλαζοπράσινα νερά.


Και θα κλείσουμε με τη Χώρα, την πρωτεύουσα των Κυθήρων, από τους πιο ενδιαφέροντες οικισμούς του νησιού. Παλιοί ναοί, συνήθως μικροί με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, το κάστρο που δεσπόζει στο λιμάνι του Καψαλιού και έχει θέα μέχρι τα Αντικύθηρα είναι κάποια από τα πολλά που αξίζει ο επισκέπτης να δει.


Από τη χώρα και κατεβαίνοντας προς τα νότια για 1 χλμ. περίπου φτάνουμε στο Καψάλι.


Το Καψάλι, με τους δίδυμος κολπίσκους του και τη γραφικότητά του κάτω από το κάστρο και τη Χώρα, θεωρείται ένα από τα ωραιότερα σημεία των Κυθήρων και συγκεντρώνει αρκετούς τουρίστες. Διαθέτει πολλά ζαχαροπλαστεία, ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα διαμερίσματα εστιατόρια, μπαρ, γραφεία ενοικιάσεως αυτοκινήτων και πάρα πολλά άλλα χρήσιμα στον τουρίστα.
Βέβαια υπάρχουν πολλά ακόμα μέρη (ιδίως στο κέντρο του νησιού) που αξίζει να επισκεφτεί κάποιος στο νησί, αλλά ελπίζω μια μικρή γεύση να μπόρεσα να σας δώσω.

Δείτε επίσης και μια ωραία παρουσίαση για τα Κύθηρα.