ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΧΙΟΥΜΟΡ!

Δείτε πώς οι "φίλοι"μας Ευρωπαίοι βλέπουν και σατιρίζουν την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας. Καλά "φιλαράκια" έχουμε...

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ(7)

Κέρκυρα με το Ποντικονήσι

Το τραγούδι γράφτηκε για την ταινία "Η Κόμισσα της Κέρκυρας". Συγκεκριμένα ενώ είχε τελειώσει το μοντάζ της ταινίας και το έβλεπαν οι Σακελλάριος, Κατσαρός και Βλαχοπούλου ο Σακελλάριος διαπίστωσε ότι έλειπε ένα τραγούδι, το τραγούδι των τίτλων.

Είπε λοιπόν στον Κατσαρό να του πει κάτι που να του θυμίζει την Κέρκυρα και αυτός είπε:
"Ποντικονήσι, Παλαιοκαστρίτσα, Μπενίτσες, Καμάρες..."

Σε 15 λεπτά ο Σακελλάριος είχε φτιάξει το πρώτο κουπλέ και το ρεφρέν και έπειτα ο Κατσαρός στο πιάνο διαβάζοντας τους στίχους, βρήκε και τη μελωδία.
Έτσι σε μισή ώρα το τραγούδι ήταν έτοιμο και ακούγοντάς το η Βλαχοπούλου ξετρελάθηκε. Μάλιστα το έμαθε αμέσως την άλλη μέρα και το τραγούδησε για την ηχογράφηση.
Το τραγούδι έγινε αγαπητό από πολύ κόσμο αλλά ιδίως από τους Κερκυραίους που έμελλε να γίνει και ο ανεπίσημος ύμνος του νησιού...

Μουσική : Γιώργος Κατσαρός
Στίχοι : Αλέκος Σακελλάριος
Ερμηνεία: Ρένα Βλαχοπούλου

Κέρκυρα Κέρκυρα

Τα πιο νόστιμα κορίτσια τα 'δα στην Παλιοκαστρίτσα
Και τα ψάρια τα πιο φρέσκα τα 'χει μόνο η Μπενίτσα
Τα πιο νόστιμα κορίτσια τα 'δα στην Παλιοκαστρίτσα
Και τα ψάρια τα πιο φρέσκα τα 'χει μόνο η Μπενίτσα

Κέρκυρα Κέρκυρα με το Ποντικονήσι
Με τα καντούνια τα στενά, που τα 'χω σεργιανίσει
Κέρκυρα Κέρκυρα ποια προίκα σου έχεις πάρει;
Χρυσάφι από τον ήλιο σου κι ασήμι απ'το φεγγάρι

Στην πλατεία 'τσι Καμάρες κόβουν βόλτα κοπελάρες
Και η νύχτα όταν έρθει μαντολίνα και κιθάρες
Στην πλατεία 'τσι Καμάρες κόβουν βόλτα κοπελάρες
Και η νύχτα όταν έρθει μαντολίνα και κιθάρες

Κέρκυρα Κέρκυρα με το Ποντικονήσι
Με τα καντούνια τα στενά, που τα 'χω σεργιανίσει
Κέρκυρα Κέρκυρα ποια προίκα σου έχεις πάρει;
Χρυσάφι από τον ήλιο σου κι ασήμι απ'το φεγγάρι x2

ΤΟ ΑΓΡΙΟΚΑΤΣΙΚΟ ΤΩΝ ΙΤΑΛΙΚΩΝ ΑΛΠΕΩΝ(ΙΒΗΞ)

Αυτό είναι το φράγμα Cingino στην Μπρέσια της Ιταλίας .

Σ΄αυτό φαίνεται να "συχνάζει" ένα είδος αγριοκάτσικου των ιταλικών Άλπεων.
Επιθυμούν να φάνε τα βρύα, τις λειχήνες και να γλείψουν το άλας από τον τοίχο των φραγμάτων.
Μερικοί λένε ότι έρχονται εδώ για να ασκήσουν την ισορροπία τους!!!

ΤΟ ΣΙΝΤΡΙΒΑΝΙ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Όταν ο Σαμπρή πασάς κατεδάφισε το 1869 τα παραθαλάσσια Βυζαντινά Τείχη της Θεσσαλονίκης και λίγο αργότερα (1889) ο Μιδάτ πασάς τα ανατολικά για να δημιουργηθεί η ονομαζόμενη -τότε- Λεωφόρος Χαμιδιέ (σημ. Εθνικής Αμύνης), δημιουργήθηκε άσχημη εντύπωση στον πληθυσμό της πόλης και ιδιαίτερα στους Έλληνες.
Για να απαλειφθεί η εντύπωση αυτή, η τουρκική διοίκηση αποφάσισε να εξωραΐσει το χώρο κατασκευάζοντας το Σιντριβάνι, που πέρα από το διακοσμητικό του ρόλο χρησιμοποιούνταν και για το πότισμα των ζώων.

Το μνημείο αναφέρεται κατά καιρούς με διάφορες ονομασίες όπως "Πηγή Χαμιδιέ", "Λευκή Πηγή", "Πηγή της Καλαμαριάς", "Κρήνη επί της λεωφόρου Βασ. Κωνσταντίνου"(γιατί έτσι ονομάστηκε για ένα διάστημα η οδός)"Σιντριβάνι της Εθνικής Άμυνας", ή απλά "Σιντριβάνι"

Τα εγκαίνια του Σιντριβανιού έγιναν με μεγαλοπρέπεια, όπως άλλωστε φαίνεται και στις παρακάτω φωτογραφίες.

Το σιντριβάνι και η γύρω περιοχή από την πλευρά της Εγνατίας, σε μια παλιά φωτογραφία. Στο βάθος τα εβραϊκά νεκροταφεία


Το Σιντριβάνι και η ομώνυμη πλατεία από την οδό Εθνική Αμύνης. Διακρίνονται οι γραμμές του τραμ, που εδώ έστριβε αριστερά για να μπει στην Εγνατία

Τα παλιό Σιντριβάνι αναστηλώθηκε το 1977 από το Δήμο Θεσσαλονίκης και ξανατοποθετήθηκε στον ίδιο ακριβώς χώρο της ομώνυμης πλατείας, με σχέδια και επίβλεψη του Απόστολου Παπαγιαννόπουλου.

Η ΩΡΑΙΟΤΕΡΗ ΜΟΥΜΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Την έλεγαν Ροζαλία Λομπάρντο και υπήρξε, ένα πανέμορφο κοριτσάκι, που πέθανε στα δύο μόλις χρόνια του, από αναπνευστική λοίμωξη, το 1920, στο Παλέρμο, της Σικελίας.
Στην πόλη αυτή, του Ιταλικού Νότου, συνηθιζόταν τότε η ταρίχευση των σωμάτων των νεκρών και η τοποθέτησή τους στις κατακόμβες της μονής των καπουτσίνων μοναχών, οι οποίες μέχρι και σήμερα αποτελούν ένα μακάβριο μουσείο θανάτου.
Το μικροκλίμα στην κρύπτη φρόντιζε ώστε τα πτώματα να διατηρούνται σε εξαιρετική κατάσταση.
Ο πατέρας της Ροζαλία, ο στρατηγός Μάριο Λομπάρντο, δεν άντεχε να αποχωριστεί την κορούλα του και έπεισε τους μοναχούς της Μονής των Καπουτσίνων στο Παλέρμο να του παραχωρήσουν μια θέση στην υπόγεια κρύπτη τους, την Catacombe dei Cappuccini. Με αυτον τον τρόπο να την επισκεφθεί και να τη δει όποτε ήθελε.
Για να καταφέρει να διατηρήσει το πρόσωπό της όσο πιο όμορφο γινόταν, κάλεσε τον φημισμένο ταριχευτή Αλφρέντο Σαλάφια για βοήθεια.

Το μυστικό του καθηγητού Σαλάφια, η φθορά και η θλίψη…

Ιταλός χημικός, που είχε ανακαλύψει μία μυστική φόρμουλα, για την διατήρηση των σωμάτων μετά τον θάνατο, ο Σαλάφια ξεκίνησε ταριχεύοντας μικρά ζώα και στη συνέχεια ανθρώπους! Τελειοποιώντας την τεχνική του, κατάφερε να κάνει την μικρή Ροζαλία, ένα παιδί, που όποιος το δει, θρηνεί για αυτό σαν να «έφυγε», μόλις χθες κι ας είναι νεκρό εδώ και ενενήντα ολόκληρα χρόνια. Ίσως τελικά η φθορά, ορίζει, ακόμη και για την θλίψη, μία ημερομηνία λήξης…

Πώς ταριχεύεται η ομορφιά!

Ο ίδιος ο Σαλάφια πέθανε 13 χρόνια μετά το κοριτσάκι, και δεν άφησε πουθενά και σε κανέναν το μυστικό του χημικού μείγματος, που καταργούσε τη φθορά διαιωνίζοντας τη θλίψη. Το μυστικό του φαινόταν να είχε χαθεί για πάντα, μέχρι την ώρα που μια ομάδα Ιταλών επιστημόνων ανακάλυψε και ένα χειρόγραφο από την κληρονομιά του με τίτλο «New special method for the preservation of the entire human cadaver in the state of permanent freshness».

Σε αυτό, ο ταριχευτής εξηγούσε λεπτομερώς τη συνταγή του υγρού που περιέχυσε στις αρτηρίες της Ροσαλία: μια ποσότητα γλυκερίνης, μια ποσότητα φορμαλδεϋδης ενώ μια τρίτη ποσότητα αφορούσε ένα διάλυμα αλκοόλης με σαλυκιλικό οξύ. Οπως εξήγησαν οι επιστήμονες, τίποτε ασυνήθιστο δεν υπήρχε στην φόρμουλα του Σαλάφια, αφού έμοιαζε με εκείνη των άλλων ταριχευτών! Και το ερώτημα, παρέμεινε αναπάντητο: πώς ταριχεύεται η ομορφιά;

Ακόμη και σήμερα, μοιάζει σαν να κοιμάται!

Όσοι επισκέπτονται το Παλέρμο, συρρέουν στη μονή των καπουτσίνων, για να τρομάξουν και να φιλοσοφήσουν με το εφήμερο τις ζωής στις ανατριχιαστικές κατακόμβες. Όμως όλοι φεύγουν βουρκωμένοι και συγκλονισμένοι, από την συνάντησή τους με την μικρούλα. Την bambina ωραία κοιμωμένη του Παλέρμου, το τελειότερα ταριχευμένο κορμάκι όλων των εποχών, αλλά και εκείνο το βλέμμα, το κλειστό πεισμωμένο βλέμμα, που μοιάζει κόντρα στον θάνατο, να ονειρεύεται ακόμα στον αιώνιο ύπνο του…

Το κοριτσάκι μέσα στο γυάλινο μικροσκοπικό φέρετρο, θυμίζει τις κούκλες, που μαγνητίζουν τα παιδικά βλέμματα. Το δικό της βλέμμα, σφραγισμένο για πάντα, μοιάζει θυμωμένο, μπροστά στο αμείλικτο του θανάτου και συγκινεί…Συγκινεί απίστευτα… Η «κούκλα» ήταν κάποτε ζωντανή και έμελε να γίνει η ωραιότερη μούμια του κόσμου.

Η άτυχη Ροζαλία και η «αλυσίδα» της καλοτυχίας…

Κόντρα στον θάνατο, οι λάτρεις της μικρούλας ανά τον κόσμο, την έχουν κάνει γούρι τους και για να μην ξεχαστεί, έπλεξαν γύρω της, μια από τις λεγόμενες «αλυσίδες μηνυμάτων». Αν μάθεις για την Ροζαλία, λένε, πρέπει οπωσδήποτε να μιλήσεις και σε άλλους γι’ αυτήν, εξασφαλίζοντας έτσι την καλοτυχία! Σειρά σας, τώρα…

Η ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ ΚΑΠΟΤΕ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ!

Όταν διαφήμιζαν κόλλα πριν κάποια χρόνια ...



και όταν διαφημίζουν σήμερα!

ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΝΤΑΙ!

Δεν ξέρω αν οι άνθρωποι που θα δείτε παρακάτω έχουν αυτό που λέμε ταλέντο ή είναι παραπάνω ριψοκίνδυνοι(για να μην πούμε και κάποια άλλη λέξη) από ότι θα έλεγε η κοινή λογική, το θέμα είναι όμως ότι πραγματικά αυτοί οι άνθρωποι ...δεν παίζονται!!